✖ ハナウサギ ✖..赤亀 ⓛⓞⓥⓔ

Ma*　アイドル is カトゥーン。 ◕‿-｡赤亀 ☀

โอกินาว่า พาร์ท 6

08.08.2010

หลังจากที่เดินตามจินมาอย่างเงียบๆ จู่ๆเจ้าคนที่เดินนำหน้าก็หยุดเดินซะอย่างนั้น จนคาเมะเบรกตัวเองไม่ให้เอาหัวไปโขกหลังคนตัวสูงแทบไม่ทัน

“เป็นอะไร” ร่างสูงหันมาจ้องคนตัวเล็กกอดอกถามเสียงเข้ม เพราะปกติ คาเมะจะไม่เงียบหนักขนาดนี้
หรือว่าจะโกรธเรื่องที่ถูกเขาตวาดกันนะ.....

คาเมะเบะปากนิดๆก่อนจะหันหน้าหนี พยุงโอบกระเป๋าเสื้อผ้าใบน้อยให้กระชับอ้อมกอดมากขึ้น
“งอนฉันหรือไง ถามไม่ตอบ”

“เปล่า ฉันมีเหตุผลอะไรที่ต้องงอนคุณด้วยล่ะ ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่ จะกลับบ้านไม่ใช่หรอ ไปสิ ไปๆ” ร่างเล็กประชดตอบปัดก่อนจะดันๆคนข้างหน้าให้ออกแรงเดิน แต่มือหนากลับดึงเสื้อตัวบางเอาไว้ซะก่อน

“โอ๊ย คุณจะดึงทำไมเนี่ย เดี๋ยวเสื้อฉันก็ขาดหมดหรอก ยิ่งไม่ค่อยมีเงินจะซื้อใหม่อยู่นะ”

จินขำคิกอย่างไม่คิดจะปกปิดท่ามกลางสายตาขุ่นเขียวกับเสียงบ่นกะปอดกะแปดนั่นของคาเมะ ถึงจะขำกับท่าทางอาการของคาเมะที่ดูเหมือนว่าจะกลับมาแว้ดๆเหมือนเดิมแต่ในใจก็อดรู้สึกผิดจริงๆไม่ได้

จะขอโทษนายยังไงดีนะ....

“ขำอะไร ไม่ตลกนะ” คาเมะทำหน้าตูม จนนึกอยากจะดึงแก้มขาวๆให้ย้วยซะเหลือเกิน ไอ้ตัวเล็กเอ๊ย!

“ขำความจนของนายมั้ง” จินพูดยักไหล่ดึงเอากระเป๋าเสื้อผ้าของคาเมะมาถือก่อนจะเดินนำหน้าไปหน้าตาเฉย

ร่างเล็กก็สุดจะพูดอะไรอีก เดาใจยากชะมัด ผู้ชายคนนี้ คิดจะพูดอะไรก็พูดออกมารึไง
รู้มั๊ย ว่าหันมาถามแบบนั้น

คาเมะก็ดันคิดไปว่า

เค้าจะหันมาขอโทษ

แต่ช่างเถอะ ... อีตาบ้านี่มันจะไปคิดอะไร ในหัวสมองก็มีแต่เรื่องเงิน แล้วก็คอยหนีแม่คู่หมั้นจอมตื๊อนั่น

เรื่องอย่างอื่นคงไม่คิดหรอก......

แล้วคาเมะล่ะ กำลังคิดอะไรอยู่

หวังอะไรอยู่หรือเปล่า

เช่นเดียวกับจินที่แอบถอนหายใจออกมา... สุดท้ายก็ไม่ได้ขอโทษ ปากมันดันพล่อยไปเองซะก่อน

ฉันควรจะทำยังไงดี เพราะหัวใจมันแอบรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้สิ
.
.
เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็เป็นไปตามคาดเมื่อจินและคาเมะพบว่าโนริโกะกำลังนั่งอยู่หน้าบ้านรออยู่แล้ว

หญิงสาวสวมใส่ชุดนอนซีทรูบางจ๋อย(ทั้งที่ยังไม่ทันจะมืด) ตั้งใจจะยั่วน้ำลายร่างสูงเต็มที่ พลางทำสายตาเย้ยคาเมะอย่างชนิดที่รู้กันดี

ร่างเล็กทำหน้าหงิกก่อนจะแอบลอบมองหน้าอกตัวเองกับของโนริโกะ
ต่างกันเห็นๆเลย(เว๊ย!)

แล้วดูไอ้คนที่พยายามจะหนีแม่คู่หมั้นนี่มันกลับยืนจ้องจนตาแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว
หงุดหงิด(เว๊ย!)

คาเมะเดินไปคว้ากระเป๋าเสื้อผ้ามาถือเองก่อนจะเดินแท่ดๆหนีเข้าบ้าน แต่กระนั้นจินก็ยังไม่รู้สึกตัว
เพราะกำลังตกอยู่ในห้วงร่องเอ๊ยหลุมลึกของยัยโนริโกะนั่นแหละ

“จินคะ วันนี้โนริโกะนอนด้วยนะคะ” หญิงสาวไม่รอช้ารีบจู่โจมร่างสูงที่กำลังทำหน้าเคลิ้มอยู่

“ครับ เอ๊ย ไม่ใช่ ไม่ได้... คุณจะมานอนกับผมได้ยังไง” จินที่เพิ่งจะรู้สึกตัวหลังจากได้ยินเสียงหวานๆ(ปนสยอง)ของโนริโกะ พร้อมกับใบหน้าสวยๆ ฉาบไปด้วยเครื่องสำอางค์ซะหนาที่ยื่นเข้ามาใกล้

“อ้าว ก็เราเป็นอะไรกัน คุณก็รู้อยู่นี่นา”
ร่างสูงส่ายหัวให้กับความดื้อด้านของหญิงสาว อยากจะสลัดไปให้ไกลๆ ไอ้ที่มองเมื่อกี้ก็แค่ลืมตัวชั่วขณะ จริงจริ๊ง

ว่าแต่เอ๊ะ คาเมะหายไปไหนแล้ว
ดูเหมือนคาซาม่าจะรู้ว่าเจ้านายกำลังมองหาใคร ก็รีบส่งสัญญาณชี้เข้าไปในบ้านทันที

จินอาศัยช่วงที่โนริโกะเผลอวิ่งหนีเข้าบ้านไปหาคาเมะที่เข้าห้องนอนไปซะแล้ว

จะนอนไหน ยังไง ส่วนไหนของบ้านก็ตามใจ... แต่อย่าได้หวังว่าจะจับเขาให้อยู่มือได้

ฝันกลางวันไปแล้วกันนะ คุณคู่หมั้นคนสวย!

เสียงประตูปิดดังปัง ทำให้ร่างเล็กที่กำลังยัดเสื้อผ้ากลับเข้าตู้ต้องจิ๊ปากด้วยความขัดใจ จินเห็นอย่างนั้นก็อยากจะแกล้งคนตัวเล็กขึ้นมาอีก

“โอ๋ๆ เป็นอะไรครับที่รัก หึงผมหรอ ดูซิหน้าดำหน้าแดงหมดแล้วเนี่ย เอ... เงียบแบบนี้หรือว่าจะคิดอะไรกับฉันจริงจังกันนะ” ร่างสูงแกล้งพูด พลางเชยหน้าสวยให้หันมาสบตาตรงๆ แต่จินก็พบว่าที่ดวงตาคาเมะมีน้ำใสๆรื้นอยู่

คาเมะสะบัดหน้าหนีก่อนจะหันกลับมาจัดการกับเสื้อผ้าต่อโดยไม่พูดอะไร ทำเอาจินหน้าเจื่อนลงไปทันที
“นายโกรธฉันจริงๆสินะ”

“ฉันไม่ได้โกรธคุณหรอก”

หลังจากเงียบกันไปซักพัก คาเมะก็ตอบกลับมา พลางซื้ดจมูก

“แต่นายร้องไห้ ฉัน...” พูดสิจิน พูดสิว่าขอโทษ แต่จินก็ยังลังเลปากแข็งอยู่อย่างนั้น
แถมข้างในก็รู้สึกจะวุ่นวายตีลังกากันไปหมดแล้ว!

คาเมะกัดปากรอฟังอีกคนพูด แต่เมื่อมันไม่มีอะไรออกมาจากปากของคนตรงหน้า ร่างเล็กก็ฝืนยิ้มออกมา

“คู่หมั้นคุณไปไหนซะแล้วล่ะ แต่งตัวแบบนั้นปล่อยไปเดี๋ยวก็โดนจับไปทำมิดีมิร้ายหรอก”
“อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่องสิ ถ้านายอยากจะเลิกทำก็ได้นะ”

“บ้าหรอ ถ้าเลิกทำแล้วหนี้ฉันล่ะ ใครจะมาใช้ให้” คาเมะหัวเราะฝืด เนี่ยแหละคือสถานะจริงๆของตัวเขา แต่ก็ต้องทำต่อไปใช่ไหมล่ะ
หยุดทำ ก็อดเงิน อดเงิน ก็ไม่หมดหนี้ แล้วเขาก็อาจจะยังต้องข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ต่อไปไม่รู้จะจบสิ้นวันไหน

เพราะฉะนั้นคาเมะต้องอดทนทำตรงนี้ให้เสร็จ เพื่อที่ไอ้อาการหัวใจเต้นตึกตัก อาการรู้สึกหงุดหงิดไม่มีเหตุผล

อาการน้อยใจเวลาอีตานี่มันพูดอะไรทิ่มแทงหัวใจดวงน้อย และหลากหลายอาการสารพัดที่บุคคลตรงหน้าที่เพิ่งเจอกันได้ไม่เท่าไหร่ล้วนแล้วแต่เป็นสาเหตุทั้งสิ้น จะได้หมดไปเสียที

หมดทั้งหนี้ หมดทั้งความรู้สึกบ้าๆพวกนี้
เห็นไหมล่ะ ได้ตั้งสองต่อ....

“ก็ดี.....” จินตอบรับ บอกตรงๆว่าใจหายเหมือนกันตอนรอคำตอบ
แต่ตอนนี้ โล่งใจขึ้นเยอะ ..... เป็นเพราะอะไรนะ

“ไปหาอะไรกินกันเถอะ เรายังไม่ได้กินข้าวกันไม่ใช่หรอ” ร่างสูงถามเสียงเบา พลางเอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้ แต่ร่างเล็กกลับเบี่ยงออก

“นี่อย่าดื้อสิ....ร้องไห้ขี้แงไปได้ ไอ้เด็กที่มันชอบต่อปากต่อคำฉันมันหายไปไหนแล้วห๊ะ” ร่างสูงดุก่อนจะจับหน้าเล็กๆมาเช็ดน้ำตาให้

“ฉันโตแล้ว อย่ามามั่วน่า จะเลี้ยงข้าวไม่ใช่หรอ ไปสิ” คาเมะลุกขึ้นก่อนจะสะบัดก้นงอนๆไปหน้าประตู
“อะไรกัน ใครบอกว่าฉันจะเลี้ยง”

“โอ๊ย ไม่เลี้ยงก็ไม่เป็นไรหรอกคุณ ฉันไปผัดไข่ใส่ข้าวกินเองก็ได้”
“โอ๋ๆ เลี้ยงก็ได้น่า ไม่เห็นต้องงอนกันเลย นายนี่หัวล้านรึเปล่าเนี่ย”

“ทำไม” คาเมะที่เดินไปยังห้องครัว ถามเสียงห้วน หยิบเอาไข่ไก่ออกมาเตรียมทำอาหาร
“ก็เค้าบอกว่าคนหัวล้านเนี่ย ขี้น้อยใจ”

“ชิ” ร่างเล็กทำเสียงออกมาแค่นั้นก่อนจะหันไปสนใจทำอาหารมื้อเย็นต่อ
“อ้าว จะมายืนตรงนี้ทำไม ไปหาข้าวกินครับคุณ” คาเมะเหวี่ยงหางตาไปมองเล็กน้อย

“ก็นายไม่ไปด้วยนี่นา จะอยู่กินไข่ด้วยนี่แหละ” ตอบกันหน้าตาเฉยยังงี้แหละ ใครจะทำไม

“เชอะ..... หวา ข้าวยังไม่ได้หุงแฮะ คุณมานี่เลย มาหุงข้าว ทำเป็นรึเปล่า” คนตัวเล็กสะบัดบ๊อบหนีไปอีกทาง ก็พบว่าข้าวยังไม่ได้หุง จึงจัดการเรียกจินมาทำ

“หุงข้าว นายจะให้ฉันหุงข้าวเนี่ยนะ”
“ก็ใช่น่ะสิ อย่าบอกนะว่าทำไม่เป็น อิอิ” คาเมะถามเสียงเล็กเสียงน้อยพลางหรี่ตามอง

“โถ่ เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ อย่ามาทำสายตาดูถูกกันนะ” ว่าแล้วคนตัวสูงก็ดึงหม้อข้าวไปจากมือเล็กเอาไปจัดการ
ถึงแม้จะไม่ค่อยมั่นใจนักก็เถอะ เพราะหม้อหุงข้าวบ้านเขาไม่ดูเชยเห่ยบ้านนอกคอกนาแบบนี้ วิธีการหุงเห็นแค่แม่บ้านใส่ข้าวใส่น้ำแล้วก็กด เป็นอันจบ อันนี้คงไม่ต่างกันหรอก(มั้ง)

คาเมะกลั้นขำ ท่าทางคุณชายจ๋าซะขนาดนี้

ไปหลอกเด็ก เด็กยังไม่เชื่อเล้ย ว่าหุงข้าวเป็น!

หลังจากบอกที่เก็บข้าวสารให้จินเรียบร้อยแล้ว คาเมะก็หันมาจัดการกับข้าวที่ยังรออยู่ ง่ายๆแต่ก็ยังไม่เสร็จ มัวแต่ไปสนใจอีตาเจ้าของบริษัทรับซื้อปลาจอมงกนั่น

เสียงน้ำไหลจากการพยายามซาวข้าวของร่างสูง ที่คาเมะคิดว่าก็น่าจะโอเคล่ะนะ แต่ปรากฎว่าเสียงเมล็ดข้าวที่มันไหลตามน้ำลงมากระแทกอ่างเล็กๆนั่นล่ะ

“คุณทำอะไรเนี่ย ... ข้าวมันจะไหลออกหมดแล้ว มานี่เลย” คาเมะเดินเข้าไปดุจิน ก่อนจะแย่งมาทำเอง
จินเลิกคิ้ว แอบขำ แต่ก็ยืนดูคาเมะจะสอนซาวข้าว

“คุณต้องเอามืออังด้วยนะ กันข้าวไม่ให้หล่นออกนอกหม้อ รู้รึเปล่าว่าข้าวมันแพง เม็ดเดียวก็ทำให้หล่นออกไปไม่ได้ แล้วพอเสร็จก็กะสัดส่วนให้มันพอดีกับข้าวที่ใส่ไป ... นี่คุณฟังอยู่รึเปล่า”

คาเมะที่เห็นอีกคนเงียบไปก็เงยหน้าขึ้นมามอง แล้วตัวเองก็ต้องหลบตาลงเมื่อเจอสายตาของจินที่จ้องมองมา

ไอ้สายตาแบบนั้นมันหมายความว่าอะไรกัน!

มันแพรวพราว วิบวับ เหมือนจะมีอะไรแอบแฝงซ่อนเร้น ชวนให้หัวใจเต้น

“คาเมะ... ฉันจะบอกนายครั้งเดียวนะ”

“อะไร บอกอะไร” จากที่ก้มหน้าอยู่ก็รู้สึกร้อนไปทั้งหน้า ทั้งหู อีตาบ้าหลากอารมณ์นี่จะทำบ้าๆอะไรอีกล่ะ

“ฉันขอโทษ”

“ห๊ะ...” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ แต่จินก็เดินหนีไปแล้ว
“นี่คุณ ฉัน.... ฉันฟังไม่ชัด”

“บอกแล้วไงว่าครั้งเดียว รีบๆไปทำกับข้าวเถอะ ฉันหิวแล้ว”
คาเมะหยุดเดินตามก่อนจะแอบยิ้มออกมาคนเดียว

ในที่สุดอีตาบ้านั่นก็พูดออกมาแล้วสินะ ถึงแม้จะไม่ทันได้ตั้งตัวก็เถอะ แต่ก็รู้สึกดีใจยังไงไม่รู้
เพิ่มจากผัดไข่ เป็นไข่เจียว แล้วก็ไข่ดาว ไขตุ๋นด้วยดีกว่า อิอิ

เมื่อร่างสูงเดินทอดน่องออกมาจากห้องครัวพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆหลังจากเอ่ยคำขอโทษคาเมะไปแล้ว ก็ต้องหุบยิ้มลงฉับ เมื่อเจอโนริโกะที่กำลังมองมาด้วยสายตาเศร้าสร้อยน้อยใจ

เธอเดินตามจินเข้ามาในบ้าน หลังจากที่เห็นว่าหายเข้าไปในห้องกับเจ้าเด็กมอมแมมนั่นตั้งนานสองนานเธอก็ยังจะนั่งรอ แต่พอออกมาก็ไปหวานกันในห้องครัวให้เธอต้องช้ำใจอีก

ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น

เธอมาก่อน!

มาก่อนตั้งนานแล้วด้วย ยังไงซะเธอก็ไม่มีวันยอม ในเมื่อแผนรุกประชิดติดตัวไม่ได้ผล

โนริโกะก็มีแผนสำรองไว้เรียบร้อยแล้ว

คราวนี้ไม่ได้ผลก็ให้มันรู้ไป!
.
.

ต่อพาร์ท 7 เจ้าค่า

อิอิ หญิงสาวผู้นี้ ไม่ยอมแพ้จริงๆแฮะ แฟน(หรอ?)เค้าอยู่ด้วยกัน
รู้แก่ใจแต่ก็ยังจะมาโดยใช้สิทธิ์ของคำว่าคู่หมั้น
ชริๆ ยังไงช่วยเป็นกำลังใจให้คาเมะจังด้วยนะค้า ขอบคุณมากค่ะ

posted at 02:37 | โอกินาว่า | TB(0) | CM(17) ▲

| BLOG TOP | หน้าหลัง>>

ค้นหา

RSS

ลิ้ง

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน

เพิ่มผู้ใช้นี้เป็นเพื่อน

▲

ข้อมูลส่วนตัว

✖ ハナウサギ ✖

Author:✖ ハナウサギ ✖
ขอต้อนรับสู่ 赤亀 Fanfic ค่า
DEEP(*^(^　*)KISS !

<br /><a href="http://www4.shoutmix.com/?Janyaporn">View shoutbox</a><br />

ShoutMix chat widget

ความคิดเห็นล่าสุด